28η Οκτωβρίου 1940: Μια εθνική επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος.

28η Οκτωβρίου 1940: Μια εθνική επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος.

28η Οκτωβρίου 1940: Μια εθνική επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος.

Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα μνήμης της ιστορικής αποφασιστικότητας που επέδειξε η Ελλάδα απέναντι στην επεκτατική πολιτική των Ιταλών. Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα ζητά με τελεσίγραφο από τον τότε πρωθυπουργό Ι. Μεταξά, την απρόσκοπτη έλευση των ιταλικών στρατευμάτων από την ελληνοαλβανική μεθόριο και την κατάληψη  της πατρίδας μας. Η αρνητική απάντηση που έλαβε σήμανε την έναρξη της προαναγγελθείσας στρατιωτικής επιδρομής αλλά και την άμεση αντίδραση των ελληνικών στρατευμάτων που αμύνθηκαν του πατρίου εδάφους. Παρά την αριθμητική υπεροχή των Ιταλών αλλά και τη βοήθεια που ζήτησαν αργότερα από την ναζιστική Γερμανία, ο ελληνικός στρατός και ο λαός, άνδρες, γυναίκες και παιδιά,  επέδειξαν εν μέσω κακουχιών και στερήσεων σε βασικά αγαθά  ανδρεία, αποφασιστικότητα και ενότητα, στοιχεία ηρωισμού και σθεναρής αντίστασης που κατέγραψε με χρυσά γράμματα η ιστορία.

Το «ΟΧΙ» είναι ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα,  ενότητας και αποφασιστικότητας, της σύγχρονης ιστορίας των Ελλήνων. Είναι σταθμός με βαθύ νόημα γιατί θα συμβολίζει αιώνια την πάλη του δίκαιου με το άδικο, την πάλη για την αρετή και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η 28η Οκτωβρίου θα παραμείνει πάντα μια ζωντανή δύναμη κι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού έθνους. Είναι χρέος και καθήκον μας να θυμόμαστε τις θυσίες των προγόνων μας. Είναι το  μεγάλο μας εθνικό κεκτημένο, που πρέπει να το διαφυλάξουμε ως παρακαταθήκη στην νέα γενιά.

«… Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ώς το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ‘χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα…»

απόσπασμα από το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη που  πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο.

Ζήτω το Έθνος

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940

 

Leave a comment